Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

Mortalitatis

Ένα ναυάγιο στις άγριες σου ακτές
μοιάζει η ζωή μου και πώς να σε ξεχάσω;
Φεύγουν οι ‘μέρες μου ασήμαντες, μουντές,
απ’ τη μορφή σου, πες μου, πώς να αποδράσω;

Τ’ αργά μου βήματα ακολουθούν σκυλιά,
που λυσσασμένα μ’ οδηγούν στην Άβυσσό σου
και κάποιοι είπανε πως μέσα τους βαθιά
φύτρωνε ο έρωτας για το σχηματισμό σου.

Αφού με ξέχασες, σε ξέχασα κι εγώ,
όμως πώς γίνεται να φλέγονται αναμνήσεις;
Αφού σε ξέχασα, γιατί να σε ζητώ;
Αφού με ξέχασες, γιατί θες να γυρίσεις;

Κι όσο ανασταίνομαι στο πλάι σου σκοντάφτω
κι έτσι, ανώφελα, ριγώ πάλι χαμένος.
Το έχει μοίρα μου να ζω στον ίδιο τάφο
και από ‘κει να βγαίνω μόνο πεθαμένος!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου