Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013

Πρόωρη γήρανση

Από τότε που φθινοπώριασε
χάσαμε όλα τα τρένα για να φύγουμε.
Στα χέρια μας απόμειναν μονάχα τα εισιτήρια
σαν κορίτσια ξεχασμένα σε θαλασσινό τοπίο.
Τα ρολόγια
πλέον δε δείχνουν κανένα έλεος
 κι οι δείκτες τους σφυροκοπούν τις ρυτίδες μας.
Γεράσαμε σε τούτον τον τόπο
χωρίς πρώτα να γίνουμε έφηβοι και φαντάροι.
 Η εφηβεία μας
έμεινε μονάχα ένα απαλό αεράκι αρώματος της κυρίας
 που μας προσπέρασε.
Κι ήταν αλήθεια
 όταν σού είπα πως οι δρόμοι μας θα χωρίσουν μονάχα από ανάγκη.
Στη λίμνη θα καθίσαμε δυο ώρες.
Στο τηλέφωνο θα απαντά αυτόματα η αμηχανία κι η προσμονή.

 Δε θα χτυπήσει.

 Ο άνθρωπος που περιμένεις πνίγεται.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου