Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Πίσω από τους στίχους

Αν ξέραμε να μετράμε τους αγώνες μας
κι αν είχαμε στα χέρια μας πένες,
να καταγράφουμε τις απώλειες κάθε αποτυχημένης απόπειρας απογείωσης
στα στρώματα της ευτυχίας,
θα είχαμε όλο το χρόνο μπροστά μας
για να κερδίσουμε άλλο ένα ψέμα
στις αποσκευές μας –η αγάπη σου!-
και να πούμε πως επιτέλους
ικανοποιήθηκε η αυταρέσκεια της τακτικής μας
-σιωπές, σκιρτήματα, ξοδεμένοι, αλκοολικοί έρωτες.

Κι όλο σε στίχους
ψάχναμε την τρομοκρατημένη αλήθεια της καρδιάς μας.
Κάποιος φώναξε
πως η ποίηση ανθίζει στα μισοτελειωμένα τετράδια των παιδιών,
καθώς σκαλίζουν την τελευταία καρδούλα
στα θρανία των περασμένων.
Δεν είναι μίσος τα τετράστιχα των τοίχων.
Δεν είναι κραυγές οργής οι ρητορείες των συλλογών μας.
Μια τελευταία έκλαμψη
πριν το ναυάγιο είναι η γραφή μου…
η γραφή σου.

Τίποτα δε μας ενώνει πια.
Ούτε το μυστήριο της μνήμης.
Κι αν λέμε πως δε ξεχνιόμαστε,
είναι μονάχα για να μη χαθεί η λειψή πεποίθηση
πως υπήρξαμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου